دسته بندی مقالات
دسته بندی محصولات
طراحی ورودی راهرو اتاق خواب یعنی کاری کنیم مسیر رسیدن به اتاق، هم مرتب و خوشچهره باشد، هم حریم اتاق را حفظ کند، هم جلوی رفتوآمد را نگیرد. این فضا با راهروی ورودی خانه فرق دارد؛ چون ورودی خانه بیشتر برای کفش، لباس بیرون و استقبال از مهمان است، اما ورودی اتاق خواب یک مسیر خصوصیتر است. اینجا قرار نیست همه چیز را نمایش بدهیم. باید کاری کنیم وقتی در اتاق باز میشود، تخت، کمد یا شلوغی داخل اتاق مستقیم توی چشم نباشد.
اگر راهروی جلوی اتاقتان باریک است، لازم نیست بیخیال دکور شوید. اتفاقاً همین فضاهای باریک، اگر درست اندازهگیری و چیدمان شوند، خیلی شیک از آب درمیآیند. راز کار این است که اول بفهمیم چقدر جا داریم، بعد سراغ رنگ، نور، آینه، کنسول، جاکفشی یا دیوار شاخص برویم. نه برعکس.
راهروی ورودی خانه معمولاً نقش عمومی دارد. مهمان وارد میشود، کفش درمیآورد، شاید کت یا کیفش را آویزان کند و بعد وارد نشیمن شود. اما ورودی راهرو اتاق خواب با فضای شخصی زندگی در ارتباط است. اینجا مسیر رفتوآمد روزانه شما است؛ صبحها با عجله از اتاق بیرون میآیید، شبها با لباس راحتی برمیگردید، شاید کودک خواب باشد، شاید در اتاق نیمهباز بماند.
برای همین، زیبایی تنها هدف نیست. حریم خصوصی در این قسمت خیلی مهم است. یک راهروی باریک اگر مستقیم به تخت یا فضای تعویض لباس دید داشته باشد، حتی با بهترین رنگ و گرانترین وسایل هم حس خوبی نمیدهد. از طرف دیگر اگر آن را کاملاً خالی و بیروح رها کنید، انگار اتاق خواب از بقیه خانه جدا افتاده است.
پس در طراحی این بخش باید بین سه چیز تعادل بسازیم: مسیر راحت، دید کنترلشده و دکور گرم. اگر یکی از این سه مورد را حذف کنید، نتیجه یا شلوغ میشود، یا سرد، یا غیرکاربردی.
خیلی از اشتباهها از همینجا شروع میشود. آدم یک کنسول خوشگل میبیند، یا یک جاکفشی جمعوجور به نظرش میآید، بعد که آن را کنار ورودی اتاق میگذارد، تازه میفهمد در اتاق درست باز نمیشود یا دو نفر نمیتوانند راحت از کنار هم رد شوند.
اول عرض راهرو را اندازه بگیرید. اگر راهرو خیلی باریک است، یعنی حدوداً زیر ۹۰ سانتیمتر، بهتر است فقط سراغ وسایل دیواری، آینه تخت، قلابهای کوچک یا کنسولهای خیلی کمعمق بروید. در راهروهای حدود ۱۰۰ تا ۱۲۰ سانتیمتر میشود با احتیاط از یک کنسول باریک یا جاکفشی کمعمق استفاده کرد. اگر عرض بیشتر باشد، دستتان برای ترکیب چند وسیله بازتر است، ولی باز هم نباید مسیر را سنگین کنید.
بعد از عرض، حتماً مسیر باز شدن در را نگاه کنید. در اتاق به سمت داخل باز میشود یا بیرون؟ دستگیره به کدام سمت میچرخد؟ وقتی در کامل باز است، چقدر از دیوار را میپوشاند؟ این نکته ساده جلوی خرید اشتباه را میگیرد. گاهی یک کنسول ۲۵ سانتیمتری عالی است، اما درست پشت در قرار میگیرد و هر بار در به آن میخورد.
یک راهکار عملی این است که قبل از خرید، جای وسیله را با چسب کاغذی روی زمین مشخص کنید. مثلاً اندازه عمق و طول کنسول یا جاکفشی را روی کف راهرو بچسبانید و یکی دو روز با همان فرض رفتوآمد کنید. اگر پایتان گیر نکرد، در به آن نخورد و حس خفگی نگرفتید، احتمالاً انتخابتان منطقی است.
اگر قرار است جاکفشی در این بخش بگذارید، عمق آن خیلی مهم است. اگر میخواهید جاکفشی به راهرو بخورد، اول این ابعاد جاکفشی را چک کنید؛ چون جاکفشی عمیق در راهروی باریک، حتی اگر زیبا باشد، خیلی زود اعصابتان را خرد میکند.
در راهروی باریک، هدف این نیست که فضا را پر کنیم. هدف این است که چشم را آرام جلو ببریم. رنگ روشن، نور خطی و آینه قدی سه ابزار ساده هستند که واقعاً نتیجه میدهند. رنگهای روشن مثل سفید گرم، کرم، استخوانی، طوسی خیلی روشن یا بژ ملایم باعث میشوند دیوارها عقبتر دیده شوند. اگر راهرو نور طبیعی ندارد، رنگ تیره معمولاً آن را تونلمانند میکند.
آینه قدی هم برای این فضا عالی است، به شرطی که درست نصب شود. بهتر است آینه را روی دیواری بگذارید که رفتوآمد را شلوغ نکند و تصویر مستقیم و آزاردهندهای از در یا داخل اتاق نسازد. برای اینکه آینه را درست جا بگذارید، این نکات مکان آینه را ببینید و بعد تصمیم بگیرید کدام دیوار بهتر جواب میدهد.
اگر راهرو خیلی باریک است، آینه قدی بدون قاب ضخیم یا با قاب چوبی نازک انتخاب بهتری است. قابهای پهن و پرکار شاید در سالن بزرگ زیبا باشند، اما در مسیر اتاق خواب زود فضا را سنگین میکنند. وقتی به مرحله خرید رسیدید، مدلهای سادهتر برای این کاربرد بهترند؛ برای نمونه میتوانید سراغ خرید آینه قدی بروید و مدلهایی را ببینید که قاب باریک و قد بلند دارند.
نور خطی هم در راهروهای باریک معجزه میکند. یک خط نور روی سقف یا کنار دیوار، مسیر را کشیدهتر نشان میدهد. اگر سقف کوتاه است، نور مخفی باریک کنار سقف بهتر از لوستر آویز است. لوستر شلوغ در چنین فضایی نه فقط جا را کوچکتر نشان میدهد، بلکه موقع رفتوآمد هم حس مزاحمت میسازد.
بعضی راهروها مشکلشان فقط کوچکی نیست؛ بیروح هستند. یعنی دیوار سفید، درهای ساده، نور کم و هیچ نقطهای که چشم روی آن مکث کند. در این حالت یک دیوار شاخص میتواند همه چیز را عوض کند. لازم نیست کل راهرو را تغییر بدهید. یک دیوار کوتاه، یک بخش کنار در، یا حتی انتهای مسیر کافی است.
پنل چوبی یکی از بهترین انتخابها برای ورودی اتاق خواب است. چوب فضا را گرم میکند و با ماهیت اتاق خواب هم هماهنگ است. اگر عرض راهرو کم است، از پنلهای عمودی باریک استفاده کنید تا دیوار بلندتر و مرتبتر دیده شود. رنگ چوب بهتر است خیلی تیره نباشد، مگر اینکه نور کافی داشته باشید. بلوط روشن، گردویی ملایم یا رنگهای نزدیک به کرم و عسلی معمولاً امنتر هستند.
اگر پنل چوبی نمیخواهید، کاغذدیواری ظریف هم جواب میدهد. طرحهای خیلی درشت، گلهای بزرگ یا رنگهای تند در راهروی باریک زود خستهکننده میشوند. یک بافت پارچهای ملایم، خطوط ظریف یا طرح هندسی ریز، هم شیک است هم فضا را شلوغ نمیکند.
تابلو هم گزینه خوبی است، اما تعدادش را کم نگه دارید. سه تابلو کوچک هماندازه در یک خط، یا یک تابلوی عمودی باریک، بهتر از یک گالری شلوغ است. یادتان باشد اینجا مسیر است، نه دیوار اصلی نشیمن. چشم باید لذت ببرد، ولی گیر نکند.
اگر در ورودی راهرو فرورفتگی دارید، از این فضای فرورفتگی دیوار بهتر استفاده کنید. همین عقبنشستگیهای کوچک گاهی بهترین جای قفسه کمعمق، آینه، چراغ دیواری یا یک دکور چوبی سبک هستند.
در این فضا هر وسیلهای که زیباست، الزاماً مناسب نیست. باید وسایلی انتخاب کنید که کاربرد داشته باشند، اما مسیر را اشغال نکنند. یک کنسول خیلی باریک برای گذاشتن عطر، شمع، کلید اتاق، اکسسوری کوچک یا یک گلدان جمعوجور خوب است. اما اگر عمقش زیاد باشد، بعد از چند روز تبدیل میشود به مانع همیشگی راهرو.
اگر راهرو عرض متوسطی دارد، کنسولهایی با عمق کم و پایههای ظریف انتخاب کنید. مدلهای کشودار هم به شرطی خوباند که کشو هنگام باز شدن مزاحم مسیر نشود. برای چنین فضایی، موقع دیدن مدلها بهتر است روی خرید کنسول باریک تمرکز کنید، نه کنسولهای بزرگ مخصوص پذیرایی.
قلاب آویز هم اگر درست استفاده شود، کاربردی است. مثلاً کنار ورودی اتاق برای آویزان کردن کیف روزانه، شال، لباس خانه یا کلاه. اما تعداد قلابها را زیاد نکنید. وقتی هر قلاب پر شود، راهرو از حالت مرتب خارج میشود. برای خانوادههای پرجمعیت، بهتر است قلابها داخل اتاق یا پشت در باشند و در راهرو فقط یکی دو آویز سبک قرار بگیرد.
سبدهای جمعوجور هم برای وسایل ریز خوب هستند. یک سبد باریک کنار کنسول میتواند جای مجله، شارژر، دمپایی اتاق یا وسایل روزمره باشد. فقط حواستان باشد سبد روی زمین در راهروی خیلی باریک، بیشتر از چیزی که فکر میکنید جا میگیرد.
جاکفشی کمعمق در بعضی خانهها لازم میشود؛ مخصوصاً وقتی اتاق خواب مستر است یا کنار آن فضای لباس و کلوزت قرار دارد. در این حالت جاکفشی باید دردار، کمعمق و کاملاً مرتب باشد. مدلهای نیمکتی یا بزرگ برای ورودی اصلی خانه مناسبترند، نه لزوماً ورودی اتاق. اگر دنبال گزینهای جمعوجور هستید، دیدن قیمت جاکفشی آپارتمانی کمک میکند حدود مدلها و سبکهای مناسب فضای کوچک دستتان بیاید.
برای راهروی خیلی باریک، آینه تخت، نور دیواری و قلاب محدود بهتر از کنسول و جاکفشی است.
برای راهروی متوسط، کنسول کمعمق یا جاکفشی باریک را با یک آینه ساده ترکیب کنید.
برای راهروی نسبتاً عریض، یک دیوار شاخص، کنسول ظریف و نورپردازی ملایم کافی است؛ باز هم از شلوغی پرهیز کنید.
نور راهرو نباید مثل نور پذیرایی پرقدرت و نمایشی باشد. اینجا فضایی است که شبها هم از آن عبور میکنید. اگر نور خیلی تند باشد، چشم را اذیت میکند. اگر خیلی کم باشد، راهرو دلگیر و ناامن به نظر میرسد.
چراغ دیواری برای راهروهایی خوب است که سقف کوتاه دارند یا نمیخواهید چیزی از سقف آویزان شود. دو چراغ دیواری ساده در امتداد مسیر، فضا را گرم و هتلی میکند. فقط مدلهایی انتخاب کنید که بیرونزدگی زیادی نداشته باشند. در راهروی باریک، چراغ دیواری حجیم ممکن است به شانه بخورد یا دیوار را شلوغ کند.
نور مخفی وقتی بهتر است که سقف کاذب یا لبه مناسبی برای اجرای آن دارید. این مدل نور، راهرو را نرم و آرام نشان میدهد و برای ورودی اتاق خواب خیلی مناسب است. اگر دیوار شاخص چوبی دارید، نور مخفی کنار آن بافت چوب را زیباتر نشان میدهد.
چراغ خطی انتخاب خوبی برای خانههای مدرن است. یک چراغ خطی باریک روی سقف، مسیر را مشخص میکند و راهرو را کشیدهتر نشان میدهد. در مقابل، لوسترهای چندشاخه، آویزهای بلند و چراغهای خیلی تزئینی در بیشتر ورودیهای باریک انتخاب خوبی نیستند. اینها برای جایی خوباند که مکث داریم، نه مسیری که مدام از آن رد میشویم.
این همان نکتهای است که خیلی وقتها در طراحی راهرو نادیده گرفته میشود. فرض کنید در اتاق خواب باز است و کسی از پذیرایی یا نشیمن نگاهش به انتهای راهرو میافتد. اگر تخت یا میز آرایش مستقیم دیده شود، حتی اگر اتاق مرتب باشد، حس خصوصی بودن از بین میرود.
برای حل این موضوع لازم نیست دیوار بسازید. یک پارتیشن سبک چوبی یا فلزی با فاصلههای باز میتواند دید مستقیم را بشکند، بدون اینکه راهرو را تاریک کند. اگر فضای خیلی کمی دارید، یک پرده ساده و سبک در ابتدای بخش خصوصی راهرو هم جواب میدهد. پردههای ضخیم و سنگین معمولاً فضا را کوچک میکنند، اما یک پرده کتانی ساده یا حریر مات میتواند هم نرم باشد هم کاربردی.
گاهی هم فقط با چیدمان غیرمستقیم میشود حریم ساخت. مثلاً آینه را جایی نگذارید که داخل اتاق را بازتاب بدهد. کنسول یا دیوار شاخص را طوری قرار دهید که نگاه را به سمت خودش بکشد، نه به داخل اتاق. حتی یک گلدان بلند و باریک در نقطه درست میتواند مسیر دید را آرام تغییر دهد.
راهروی جلوی اتاق خواب هر روز استفاده میشود. شاید به اندازه ورودی خانه گل و باران نبیند، اما سایش، ضربه، تماس دست، برخورد کیف، کشیده شدن جاروبرقی و رطوبت ملایم تمیزکاری را تجربه میکند. برای همین، انتخاب متریال فقط سلیقهای نیست.
اگر پنل چوبی یا کنسول چوبی میگذارید، سطح آن باید پوشش مقاوم داشته باشد. چوب خام یا رنگهای خیلی حساس در مسیر رفتوآمد، زود خط میافتند. روکشهای باکیفیت، رنگهای مقاوم و لبههای خوب پرداختشده برای این فضا مهماند. برای هماهنگ کردن چوب با دکور راهرو، این راهنمای رنگ چوب کمکتان میکند، مخصوصاً اگر بخواهید یک وسیله قدیمی را با رنگ دیوار یا در اتاق هماهنگ کنید.
برای دیوار هم رنگ قابل شستوشو انتخاب بهتری است. در راهروی باریک، دست و شانه بیشتر به دیوار میخورد. اگر بچه کوچک دارید یا رفتوآمد زیاد است، رنگ مات خیلی حساس ممکن است زود لکه بگیرد. کاغذدیواری هم اگر انتخاب میکنید، بهتر است جنس قابل تمیزکاری و طرح کمجزئیات داشته باشد.
کفپوش این مسیر هم باید در برابر سایش مقاوم باشد. اگر از فرش راهرویی استفاده میکنید، سراغ مدل خیلی ضخیم نروید؛ چون ممکن است زیر در گیر کند. ترمز فرش را هم فراموش نکنید. یک فرش باریک که هر بار جمع شود، هم خطرناک است هم ظاهر راهرو را نامرتب میکند.
اولین اشتباه، شلوغ کردن فضا است. خیلیها فکر میکنند چون راهرو خالی است، باید حتماً چند وسیله داخلش بگذارند. اما راهرو، مخصوصاً ورودی اتاق خواب، قبل از هر چیز مسیر عبور است. اگر هر بار برای رد شدن مجبور شوید شانهتان را جمع کنید، یعنی چیدمان اشتباه است.
اشتباه دوم، انتخاب رنگ تیره در فضای کمنور است. رنگ تیره همیشه بد نیست. حتی میتواند خیلی شیک باشد. اما وقتی راهرو باریک است و پنجره ندارد، دیوار تیره بدون نورپردازی حرفهای، فضا را گرفته و بسته نشان میدهد. اگر به رنگ تیره علاقه دارید، آن را فقط روی یک بخش کوچک یا در قالب اکسسوری استفاده کنید.
اشتباه سوم، نصب آینه در جای آزاردهنده است. آینه نباید طوری باشد که هنگام باز شدن در، تصویر ناگهانی بسازد یا مسیر حرکت را گیج کند. بعضیها آینه را دقیقاً روبهروی در اتاق میگذارند و بعد هر بار با باز شدن در، تصویر داخل اتاق یا حرکت افراد در آینه دیده میشود. این موضوع در طول زمان حس بیقراری ایجاد میکند.
اشتباه چهارم، استفاده از متریال خیلی ظریف در مسیر پررفتوآمد است. کنسولی با گوشههای تیز، رنگی که با یک برخورد خط میافتد، یا دیواری که با کوچکترین لکه کثیف میشود، برای عکس زیباست اما برای زندگی روزمره دردسر دارد.
اشتباه آخر هم بیتوجهی به باز شدن درها است. اگر کنار ورودی اتاق، در کمد دیواری، سرویس یا کلوزت هم دارید، باید مسیر باز شدن همه را با هم بسنجید. یک وسیله ممکن است به تنهایی اندازه خوبی داشته باشد، اما وقتی دو در همزمان باز میشوند، راهرو را قفل کند.
طراحی ورودی راهرو اتاق خواب از اندازهگیری شروع میشود، نه از خرید. اول عرض راهرو، مسیر باز شدن در و میزان نور را بررسی کنید. بعد با رنگ روشن، آینه درست، نور خطی یا دیواری، و یک دیوار شاخص ساده فضا را گرمتر کنید. وسایل کمعمق و سبک انتخاب کنید و حریم خصوصی اتاق را با پارتیشن، پرده یا چیدمان غیرمستقیم حفظ کنید.
اگر قرار است برای این قسمت وسیله چوبی بخرید، دنبال مدلهایی باشید که هم ظریف باشند، هم در برابر استفاده روزانه دوام بیاورند. در بلج میتوانید ایدههای مختلفی برای کنسول، جاکفشی، آینه و دکورهای چوبی ببینید و با توجه به اندازه واقعی راهروی خودتان انتخاب آرامتر و مطمئنتری داشته باشید.
درود بر شما! خوشحالیم این مطلب برای شما مفید بوده، لطفا برای حمایت از ما آن را با
دوستان خود به اشتراک بگذارید
دیدگاه شما