دسته بندی مقالات
دسته بندی محصولات
برای چیدمان پذیرایی ۷۰ متری اول باید شکل فضا را مشخص کنید؛ کشیده و مستطیلی است یا تقریبا مربع؟ چون در چیدمان پذیرایی ۷۰ متری، جای مبل، تلویزیون، فرش و حتی میز ناهارخوری از همین یک تصمیم شروع می‌شود. اگر فضا کشیده باشد، باید نشیمن را در امتداد دیوار بلند بچینید و مسیر عبور را آزاد بگذارید. اگر فضا مربع‌تر باشد، بهتر است یک نشیمن مرکزی بسازید و تلویزیون را روی دیواری بگذارید که روبه‌روی مبل اصلی است و نور پنجره مستقیم روی صفحه نمی‌افتد.
پذیرایی ۷۰ متری بزرگ است، اما اگر هر گوشه‌اش را با وسیله پر کنید، خیلی زود شبیه نمایشگاه مبلمان می‌شود. راز کار این است که فضا را به چند بخش مشخص تقسیم کنید؛ نشیمن، تلویزیون، غذاخوری و مسیر رفت‌وآمد. هر بخش باید کار خودش را داشته باشد، ولی دیوار نامرئی بین آن‌ها هم باید معلوم باشد.
قبل از اینکه مبل را جابه‌جا کنید، چند دقیقه وسط پذیرایی بایستید و به شکل کلی فضا نگاه کنید. اگر طول پذیرایی خیلی بیشتر از عرض آن است، با یک پذیرایی مستطیلی و دراز طرف هستید. در این حالت، معمولا یک دیوار بلند دارید، یک دیوار روبه‌روی آن و در دو سر فضا هم پنجره، ورودی، آشپزخانه یا ناهارخوری دیده می‌شود. این مدل فضاها اگر درست چیده نشوند، راهرو مانند می‌شوند؛ یعنی آدم حس می‌کند وسط یک مسیر عبور نشسته، نه در یک نشیمن دنج.
اما اگر طول و عرض پذیرایی به هم نزدیک است، دستتان برای چیدمان مرکزی بازتر است. در پذیرایی تقریبا مربع، مبل‌ها می‌توانند دور یک نقطه مرکزی بنشینند؛ مثلا دور فرش، میز جلو مبلی یا تلویزیون. اینجا خطر اصلی شلوغ شدن وسط فضا است. یعنی اگر مبل بزرگ، میز جلو مبلی حجیم، چند صندلی تکی و یک فرش خیلی بزرگ کنار هم بیایند، نفس فضا گرفته می‌شود.
یک راه ساده برای تشخیص این دو حالت این است که مسیر طبیعی رفت‌وآمد خانه را پیدا کنید. از در ورودی تا آشپزخانه، از آشپزخانه تا بالکن، از پذیرایی تا اتاق‌ها. این مسیرها نباید با دسته مبل، میز عسلی یا گوشه فرش قطع شوند. در خانه‌های واقعی، همین گیرهای کوچک بعد از چند روز خودش را نشان می‌دهد؛ هر بار کسی با پایش به میز می‌خورد یا مجبور می‌شود از بین مبل و تلویزیون رد شود.
در پذیرایی مستطیلی، بهتر است مبل اصلی را کنار یکی از دیوارهای بلند یا کمی جلوتر از آن قرار دهید. لازم نیست حتما مبل به دیوار بچسبد. حتی اگر ۲۰ تا ۳۰ سانتی‌متر فاصله بدهید، فضا حرفه‌ای‌تر دیده می‌شود و پرده یا دیوار هم خفه نمی‌شود. نکته مهم این است که پشت مبل، مسیر عبور اصلی نباشد؛ چون هر کسی رد شود، حس آرامش نشیمن را به هم می‌زند.
اگر تلویزیون روی دیوار روبه‌روی مبل اصلی باشد، دید مستقیم دارید و گردن کسی هم برای تماشای تلویزیون نمی‌چرخد. در پذیرایی‌های کشیده، خیلی‌ها وسوسه می‌شوند تلویزیون را در انتهای فضا بگذارند. این کار معمولا فاصله دید را زیاد می‌کند و قسمت میانی پذیرایی بی‌استفاده می‌ماند. بهتر است تلویزیون در بخش نشیمن قرار بگیرد، نه در دورترین نقطه خانه.
برای اینکه فضا راهرو نشود، مبل‌ها را کامل در یک خط نچینید. مثلا یک کاناپه سه‌نفره روبه‌روی تلویزیون، یک مبل دونفره در زاویه نرم و یک یا دو صندلی سبک کنار آن کافی است. اگر همه مبل‌ها در امتداد دیوار چیده شوند، پذیرایی بزرگ‌تر دیده نمی‌شود؛ فقط سردتر و بی‌روح‌تر می‌شود. در عوض، وقتی مبل‌ها کمی به هم نزدیک‌تر باشند، دورهمی واقعی شکل می‌گیرد.
اگر پذیرایی شما فرم خاص‌تری دارد و بخشی از آن به سمت آشپزخانه یا راهرو برگشته، شاید با فضای ال‌مانند روبه‌رو باشید. اگر پذیرایی‌تان ال‌مانند است، این نکات خیلی کمک می‌کند و می‌تواند جلوی قاطی شدن نشیمن و رفت‌وآمد را بگیرد.
در یک فضای ۷۰ متری، لازم نیست حتما بزرگ‌ترین ست مبلمان را بخرید. این اشتباه را زیاد دیده‌ام؛ خانواده فکر می‌کند چون پذیرایی بزرگ است، پس باید یک ست کامل با دو کاناپه، چند مبل تکی، میزهای عسلی زیاد و بوفه بزرگ بگذارد. نتیجه؟ پذیرایی پر می‌شود، ولی کاربردش بیشتر نمی‌شود.
مبل‌های پایه‌دار کمک می‌کنند کف پذیرایی دیده شود. همین دیده شدن کف، فضا را بازتر نشان می‌دهد. مبل‌های کم‌عمق هم انتخاب خوبی هستند، مخصوصا اگر عرض پذیرایی کم باشد. منظور از کم‌عمق این نیست که مبل ناراحت باشد؛ یعنی دسته‌ها و نشیمن آن بیش از حد جلو نیامده باشد و راه رفت‌وآمد را نگیرد.
برای دورهمی خانوادگی، معمولا یک کاناپه اصلی، یک مبل دونفره و دو صندلی تکی سبک از یک ست خیلی حجیم بهتر جواب می‌دهد. صندلی‌های تکی را هم می‌توانید موقع مهمانی کمی جابه‌جا کنید. اگر همیشه تعداد زیادی صندلی دور نشیمن باشد، حتی وقتی مهمان ندارید، فضا شلوغ و آماده مراسم به نظر می‌رسد.
رنگ مبل هم مهم است. رنگ‌های روشن مثل کرم، بژ، طوسی روشن، شیری و چوب طبیعی، در پذیرایی ۷۰ متری حس آرامش می‌دهند. اگر رنگ تیره دوست دارید، بهتر است آن را در کوسن، یک مبل تکی یا میز جلو مبلی وارد کنید، نه اینکه کل فضا را با مبلمان تیره پر کنید.
بهترین جای تلویزیون معمولا دیوار بلندتر و روبه‌روی نشیمن اصلی است. این دیوار باید طوری باشد که وقتی روی کاناپه اصلی می‌نشینید، صفحه تلویزیون روبه‌رویتان قرار بگیرد. اگر مجبور باشید سر را مدام به چپ یا راست بچرخانید، بعد از چند شب فیلم دیدن متوجه می‌شوید چیدمان اشتباه بوده است.
نور پنجره هم خیلی مهم است. تلویزیون را جایی نگذارید که نور مستقیم پنجره روی صفحه بیفتد. بازتاب نور، تصویر را کم‌کیفیت می‌کند و چشم را خسته می‌کند. اگر تنها دیوار مناسب نزدیک پنجره است، از پرده دولایه استفاده کنید؛ یک لایه حریر برای روز و یک لایه ضخیم‌تر برای کنترل نور.
میز تلویزیون بهتر است هم‌قد و هم‌اندازه فضا باشد. در پذیرایی ۷۰ متری، میز خیلی کوچک گم می‌شود و میز خیلی بزرگ هم دیوار را سنگین می‌کند. مدلی انتخاب کنید که کشو یا فضای بسته داشته باشد تا کنترل، سیم، شارژر و وسایل ریز روی سطح نماند. اگر به فکر هماهنگ کردن میز با دیوار تلویزیون هستید، دیدن مدل‌های خرید میز تلویزیون می‌تواند کمک کند ابعاد و سبک مناسب فضای خودتان را بهتر تصور کنید.
برای انتخاب جای درست تلویزیون، این راهنما را هم ببینید؛ مخصوصا اگر بین چند دیوار مردد هستید یا پنجره درست کنار نشیمن قرار گرفته است.
در پذیرایی بزرگ، فرش نقش قاب نشیمن را دارد. قرار نیست تمام کف را بپوشاند. اگر فرش خیلی بزرگ باشد، مرز بین نشیمن و غذاخوری از بین می‌رود. اگر خیلی کوچک باشد، مبل‌ها دور از هم و جدا جدا دیده می‌شوند. اندازه خوب برای فرش نشیمن این است که پایه‌های جلویی مبل‌ها روی فرش قرار بگیرند و پایه‌های عقبی می‌توانند بیرون بمانند.
این کار باعث می‌شود مبلمان و فرش یک مجموعه واحد دیده شوند. فرض کنید کاناپه روی سرامیک باشد، مبل تکی روی فرش و میز جلو مبلی وسط این دو. چشم نمی‌فهمد نشیمن از کجا شروع می‌شود و کجا تمام می‌شود. اما وقتی پایه‌های جلویی همه مبل‌ها روی فرش می‌آید، یک جزیره نشیمن مرتب ساخته می‌شود.
برای پذیرایی مستطیلی، فرش مستطیلی معمولا بهتر جواب می‌دهد. جهت فرش را هم هماهنگ با جهت نشیمن بگذارید، نه صرفا جهت طول سالن. اگر مبل‌ها رو به تلویزیون هستند، فرش باید همین ارتباط را تقویت کند. در پذیرایی مربع، فرش نزدیک به مربع یا مستطیل متعادل، حس مرکزیت بهتری می‌دهد.
در خیلی از خانه‌های امروزی، پذیرایی ۷۰ متری فقط نشیمن نیست. بخشی از آن به میز ناهارخوری، کنسول، بوفه یا حتی یک گوشه مطالعه اختصاص پیدا می‌کند. اگر این بخش‌ها مرز نداشته باشند، همه چیز در هم می‌رود. مثلا کسی روی مبل نشسته و پشت سرش میز ناهارخوری چسبیده است. هم رفت‌وآمد سخت می‌شود، هم فضا شلوغ دیده می‌شود.
برای جدا کردن نشیمن و غذاخوری، لازم نیست دیوار بسازید. یک چیدمان زاویه‌دار کافی است. مثلا پشت کاناپه را رو به فضای غذاخوری قرار دهید، اما با فاصله مناسب. این پشت مبل خودش یک مرز نرم می‌سازد. اگر پشت مبل خالی و نازیباست، می‌توانید یک کنسول باریک پشت آن بگذارید، البته به شرطی که مسیر عبور تنگ نشود.
میز ناهارخوری را نزدیک آشپزخانه بگذارید. این ساده‌ترین و کاربردی‌ترین قانون است. حمل غذا، جمع کردن ظرف‌ها و رفت‌وآمد مهمان‌ها راحت‌تر می‌شود. برای فضای ۷۰ متری، میز شش‌نفره یا هشت‌نفره بسته به تعداد اعضای خانواده و عرض فضا انتخاب می‌شود. قبل از خرید، فقط خود میز را حساب نکنید؛ فضای عقب رفتن صندلی‌ها هم مهم است. اگر در حال بررسی مدل‌ها هستید، دیدن حدود قیمت میز ناهار خوری کمک می‌کند بین اندازه، جنس و بودجه تعادل بهتری پیدا کنید.
گاهی هم یک پارتیشن سبک بهترین راه است. پارتیشن چوبی باز، هم فضا را جدا می‌کند، هم نور را نمی‌گیرد. این گزینه برای خانه‌هایی خوب است که نشیمن و غذاخوری خیلی در هم افتاده‌اند یا ورودی خانه مستقیم به وسط پذیرایی باز می‌شود. اگر دنبال جداکننده‌ای هستید که سنگین و دیوارمانند نباشد، گزینه‌های سفارش پارتیشن خانگی می‌تواند برای مرزبندی نرم پذیرایی مناسب باشد.
برای ایده گرفتن از تقسیم درست فضاهای خانه، این مطلب هم مفید است؛ چون همان منطق زون‌بندی و استفاده درست از گوشه‌ها در پذیرایی بزرگ هم به کار می‌آید.
پذیرایی ۷۰ متری خودش کوچک نیست، اما با انتخاب اشتباه رنگ و پرده می‌تواند سنگین و گرفته دیده شود. رنگ دیوار روشن، پرده بلند و آینه در جای درست، نور را بهتر پخش می‌کند و سقف را بلندتر نشان می‌دهد. پرده را تا جای ممکن از نزدیک سقف نصب کنید، نه درست بالای قاب پنجره. وقتی پارچه از بالا تا نزدیک زمین می‌آید، چشم ارتفاع بیشتری حس می‌کند.
اگر کف خانه تیره است، دیوار و پرده را روشن‌تر بگیرید. اگر مبل‌ها روشن هستند، می‌توانید با چوب گرم، مثل گردویی یا بلوطی، به فضا جان بدهید. ترکیب رنگ روشن با چوب طبیعی معمولا هم صمیمی است، هم از مد نمی‌افتد. فقط مراقب باشید چند رنگ چوب مختلف را بی‌دلیل کنار هم نگذارید؛ میز تلویزیون، میز جلو مبلی و کنسول بهتر است از نظر تن رنگی با هم حرف بزنند.
آینه را روبه‌روی شلوغ‌ترین بخش خانه نگذارید. اگر آینه تصویر چندین صندلی، سیم تلویزیون یا میز نامرتب را بازتاب دهد، شلوغی دو برابر می‌شود. جای بهتر آینه معمولا روبه‌روی پنجره یا کنار منبع نور است، جایی که روشنایی را پخش کند. اگر می‌خواهید فضا بزرگ‌تر دیده شود، جای آینه را هم درست انتخاب کنید.
حالا بیایید یک نقشه ساده و قابل اجرا بسازیم. فرض کنیم پذیرایی شما مستطیلی است؛ یک سمت آن پنجره دارد، یک سمت به آشپزخانه و ناهارخوری نزدیک است و ورودی خانه از یکی از گوشه‌ها وارد فضا می‌شود. در این حالت، بهتر است نشیمن را در نیمه‌ای بگذارید که آرام‌تر است و مسیر مستقیم آشپزخانه یا اتاق‌ها از وسط آن رد نمی‌شود.
اگر پذیرایی شما تقریبا مربع است، همین نقشه را کمی فشرده‌تر و مرکزی‌تر اجرا کنید. تلویزیون روی یک دیوار اصلی قرار می‌گیرد، کاناپه روبه‌رویش می‌نشیند و دو مبل تکی یا صندلی سبک دو طرف فرش را کامل می‌کنند. غذاخوری هم بهتر است به گوشه نزدیک آشپزخانه منتقل شود، نه اینکه درست پشت کاناپه و چسبیده به نشیمن قرار بگیرد.
در هر دو حالت، یک مسیر عبور واضح باید از ورودی تا آشپزخانه و اتاق‌ها باقی بماند. این مسیر را با چشم اندازه نگیرید؛ واقعا چند بار در فضا راه بروید. تصور کنید دستتان سینی چای است یا مهمان‌ها هم‌زمان از کنار میز رد می‌شوند. اگر مجبور شدید بدن را کج کنید، یعنی چیدمان هنوز جا برای اصلاح دارد.
چیدمان پذیرایی ۷۰ متری وقتی خوب از آب درمی‌آید که اول فرم فضا را بشناسید، بعد برای هر بخش نقش مشخص بسازید. مبل‌های سبک و پایه‌دار، تلویزیون روی دیوار درست، فرشی که نشیمن را قاب می‌کند، ناهارخوری نزدیک آشپزخانه و مرزبندی نرم با پارتیشن یا چیدمان زاویه‌دار، همه کمک می‌کنند پذیرایی بزرگ بماند ولی شلوغ نشود. اگر برای تکمیل این چیدمان دنبال میز تلویزیون، میز ناهارخوری، پارتیشن یا دیگر محصولات چوبی هستید، می‌توانید مدل‌های بلج را ببینید و با خیال راحت‌تر اندازه، رنگ و سبک مناسب خانه خودتان را انتخاب کنید.
درود بر شما! خوشحالیم این مطلب برای شما مفید بوده، لطفا برای حمایت از ما آن را با
دوستان خود به اشتراک بگذارید
دیدگاه شما